House of the rising sun is wellicht het meest gecoverde nummer in de muziekgeschiedenis.
.
De introtekst van deze pagina komt hoofdzakelijk van Wikipedia.

De covers: Ik heb er 333 in mijn archief zitten.
Op de volgende pagina een overzicht met een link naar alle MP3 files

House of the rising sun

The House of the Rising Sun is een traditional uit de Verenigde Staten, vele malen opgenomen en vooral bekend geworden in deversie van The Animals (1964). De oudst gevonden tekst is opgeschreven door William F. Burroughs en gepubliceerd in 1925.


Het Huis
Het House of the rising sun bestond eigenlijk tussen 1862 en ongeveer 1874 en werd gerund door een mevrouw Marianne LeSoleil Levant wiens naam als zodanig uit het Frans vertaalt. Offbeat New Orleans, een gidsboek over New Orleans beweert dat het echte huis van de rijzende zon tussen 1862 en 1874 aan St. Louis Street 826-830 stond en naar verluidt vernoemd was naar haar mevrouw, Marianne LeSoleil Levant.

In mei 2005 vonden archeologen de overblijfselen van dit bordeel.
Het is nooit een gevangenis geweest zoals sommige mensen beweren.

Verschillende plaatsen in New Orleans, Louisiana zijn voorgesteld als inspiratie voor het lied, met verschillende plausibiliteit. Slechts twee kandidaten hebben historische documentatie zoals de naam "Rising Sun"; beide hebben vermeldingen in oude stadsgidsen.

De eerste was een klein hotel van korte duur in Conti Street in de Franse wijk in de jaren 1820. Bij een opgraving en documentenonderzoek begin 2005 werd bewijs gevonden dat deze bewering ondersteunt, waaronder een advertentie met taal die mogelijk eufemistisch op prostitutie heeft gewezen.

De tweede was een "Rising Sun Hall" aan het einde van de 19e eeuw aan de rivierkant van de uptown Carrollton-wijk, een gebouw dat lijkt te zijn eigendom van en wordt gebruikt voor vergaderingen van een Social Aid & Pleasure Club, meestal verhuurd voor dansen en functies.

Het is mogelijk dat het 'Huis van de rijzende zon' een metafoor is voor de slavenhutten van de plantage, het plantagehuis of de plantage zelf, die het onderwerp en thema waren van veel traditionele bluesliedjes.

Dave van Ronk beweerde in zijn autobiografie dat hij foto's had gezien van de oude vrouwengevangenis van New Orleans, waarvan de ingang was versierd met een rijzende zon. Hij overwoog dit bewijs dat het Huis van de rijzende zon een bijnaam voor de gevangenis was geweest.


Oorsprong
Zoals vele klassieke folkballads, is het auteurschap van "The House of the Rising Sun", soms "Rising Sun Blues" genoemd, twijfelachtig. Folklorist Alan Lomax, auteur van het baanbrekende liedboek 'Our Singing Country' uit 1941, schreef dat de melodie afkomstig was van een traditionele Engelse ballade en de teksten geschreven door een paar Kentuckians genaamd Georgia Turner en Bert Martin. Andere wetenschappers hebben verschillende verklaringen voorgesteld, hoewel die van Lomax over het algemeen als het meest aannemelijk wordt beschouwd. De uitdrukking "House of the Rising Sun" is een eufemisme voor een bordeel, maar het is niet bekend of het in de tekst beschreven huis een daadwerkelijke of fictieve plaats is.

De oudste bekende bestaande opname is van Clarence Ashley en Gwen Foster en werd uitgebracht in 1934. Ashley dacht dat hij het had geleerd van zijn grootvader, Enoch Ashley. "The Risin 'Sun" van Texas Alexander, dat werd opgenomen in 1928, wordt soms genoemd als de eerste opname, maar dit is een compleet ander nummer. Roy Acuff, die het nummer commercieel op 3 november 1938 opnam, heeft dit nummer misschien geleerd van naburige Smoky Mountain-artiesten als veelzijdige entertainer Clarence Ashley of de Callahan Brothers, een invloedrijk dueteam van de jaren '30 en '40.

Het geslacht van de zanger is flexibel. Eerdere versies van het lied worden vaak gezongen vanuit het vrouwelijk perspectief, een vrouw die een dronken of een gokker naar New Orleans volgde en een prostituee werd in het House of the Rising Sun. De versie van The Animals werd gezongen vanuit het perspectief van een man, die waarschuwde voor drinken en gokken.


Covers
Het nummer is ongetwijfeld al honderden keren gecoverd. Het brein achter de bekendste versie is volkszanger Dave Van Ronk. Bob Dylan coverde het nummer van hem en nam het op in 1962 op zijn plaat Bob Dylan. Dave Van Ronk kon nu het nummer niet meer spelen omdat iedereen dacht dat hij het had gecoverd van Dylan. Nadat The Animals hun versie hadden uitgebracht kon Dylan het nummer op zijn beurt niet meer spelen, omdat iedereen dacht dat hij het van hen had gecoverd. Hij was echter zeer geboeid door de versie van The Animals en met name de orgelbegeleiding van Alan Price. Op zijn eerste Europese tour in Engeland in 1965 was Alan, die vanwege vliegangst The Animals net verlaten had, voortdurend van de partij zoals te zien is in de film Don't Look Back van Pennebaker. De orgelsolo, die op de Animalsversie van het nummer te horen is en zijn aanwezigheid tijdens de tour zouden Dylan hebben geïnspireerd om bij de opnamen van Highway 61 Revisited een paar weken later de organist Al Kooper te introduceren, die zijn werk een nieuwe dimensie gaf.

In 2002 bracht de Britse rockband Muse een cover uit van het nummer. Deze is te vinden op het album NME in Association with War Child Presents 1 Love. Tijdens concerten van The Resistance Tour en The 2nd Law Tour werd het nummer gebruikt als intro van het nummer Time Is Running Out. In 2014 bracht de band Five Finger Death Punch een heavy metal-versie van het nummer uit. In 2017 maakte de Britse indie-pop band alt-J een bewerking op hun album Relaxer.

Het lied is ook gecoverd als Duitstalige versie in het computerspel Wolfenstein: The New Order.

Johnny Hallyday zong een Franse versie van het nummer genaamd "Les Portes du Pénitencier". Een Catalaanse versie werd uitgevoerd door de groep Els Dracs onder de titel "La Casa del Sol Naixent". Een Finse versie werd uitgevoerd door Virve Rosti, getiteld "Nousevan auringon talo". Er is ook een Braziliaanse Portugese versie, gezongen door Agnaldo Timóteo. Deze heet "A Casa dos Meus Sonhos".




Click op dhet plaatje voor de lijst